Ze zijn beiden opgegroeid in Charlois, de één in de Bethelkerk en de ander in de Oude Kerk. Dat waren twintig jaar geleden nog twee verschillende kerken. Met de komst van de voedselbank naar Charlois ontstond er een mooie samenwerking tussen de kerken. Corrie Maas (86) en Wil Ouwerkerk (74) stonden aan het begin van de voedselbank en zijn tot op de dag van vandaag nog wekelijks bij Thuis in Charlois te vinden. Ze hebben door de jaren heen heel wat bezoekers, vrijwilligers en bijzondere verhalen voorbij zien komen.

Corrie steekt snel van wal. ‘Het moet echt in 2005 geweest zijn dat we begonnen. In beide kerken werd een oproep gedaan voor vrijwilligers. Samen met mijn man Marcus hebben we ons toen aangemeld.’ Ook Wil meldde zich om te komen helpen op vrijdag. Dat was een logische stap voor haar, want ze was ook koster van de Bethelkerk. Ruim dertien jaar heeft ze dat mogen doen. ‘Daar zat geen grote spirituele motivatie achter hoor, ik wilde gewoon wat doen en nuttig bezig zijn,’ vertelt ze nuchter. Ook voor Corrie was het gewoon de handen uit de mouwen steken, zonder al te “zweverige” bedoelingen.

Marcus, de inmiddels overleden echtgenoot van Corrie, coördineerde de voedselpakketten in de beginperiode. Corrie, Wil en nog meer vrijwilligers stonden achter de tafels om te helpen met het inpakken van de tassen. Na het overlijden van haar man, nam Corrie zijn taak over. ‘Het was soms een chaotische bedoening’, vertelt Wil. ‘Er kwamen veel verschillende mensen met verschillende achtergronden langs’. Corrie herinnert zich dat er meermaals een ruit in de deur naar de kerkzaal sneuvelde. Bezoekers bleven koffie drinken en wachten op de laatste kratten die verdeeld zouden worden. ‘Dat zorgde altijd wel voor wat reuring,’ vertelt Wil.

Moeilijke momenten

Hoe meer ze terugdenken aan de voedselbankperiode, hoe meer verhalen er naar boven komen. Niet altijd even fraaie verhalen. Zo moeten ze denken aan een jonge moeder die al een tijd bij de voedselbank kwam. ‘Ineens zag ik haar staan huilen,’ vertelt Corrie. ‘Ik vroeg wat er aan de hand was, waarop ze vertelde dat haar pasgeboren baby op tragische wijze was overleden. Dan weet je even niet wat je moet doen. Ik kon alleen maar luisteren.’

‘Er vloeiden regelmatig tranen,’ vult Wil aan. ‘Als je vroeg hoe het ging, kwamen de verhalen. Dat waren soms hele moeilijke situaties. Dan luister je, in het besef dat je er zelf jammer genoeg niets aan kunt veranderen.’

Ook bij de laatste voedselbankuitdeel in 2023 liepen de emoties soms hoog op. De Voedselbank Rotterdam was overgestapt van een systeem met uitdeelpunten naar een supermarktformule. Dit betekende het einde van de voedselpakketten in Charlois. ‘Mensen stonden hier in de hal te huilen,’ vertelt Corrie. ‘Ze moesten verder weg hun pakket gaan ophalen en ze gingen het contact met ons zo erg missen.’

De rat

Naast de moeilijke momenten was er ook plezier. Corrie herinnert zich de schrik van haar leven toen er een rat uit een voedselpakket sprong dat ze wilde optillen. ‘We zijn daarna nog weken bezig geweest om hem te vangen. Op zondag dacht ik aan de mensen in de kerk, waar de rat gezellig tussendoor zou lopen. Tot ik hem een paar weken later dood voor de koelkast zag liggen.’

Terugkijken

Terugkijkend op de afgelopen jaren zijn Corrie en Wil dankbaar voor wat ze hebben mogen doen. ‘We hebben echt iets mogen betekenen voor veel mensen. Veel mooie gesprekken gevoerd en gezien hoe dankbaar mensen waren voor de voedselproducten; daar doe je het toch voor.’ En dat doen ze nog steeds. Elke vrijdagochtend staan ze weer achter de tafels om de boodschappen van de Boon’s Markt te verdelen onder een groep wijkbewoners die dat goed kunnen gebruiken.

Hoelang ze nog blijven? ‘Zolang ze niet zeggen: “Wat moet dat oude mens hier?”, en ik nog kan komen, blijf ik komen,’ vertelt Corrie lachend. ‘En als we het een beetje gezellig houden, dan kom ik gewoon hoor. Ze zijn niet zomaar van ons af.’

 

Dit artikel is verschenen in het eenmalige jubileum-magazine ‘Beter een goede buur’, ter gelegenheid van het 10-jarig bestaan van Thuis in Charlois.