Daniel en Diana over de start van Thuis in Charlois

De één noemt hem priester, de ander dominee. Zelf noemt hij zich daklozenpastor. Hij mag bij het Leger des Heils bewoners begeleiden bij alle soorten van levensvragen. Maar ook bij uitvaarten, verjaardagen en bijzondere momenten. Zo vierde hij laatst de verjaardag van een dakloze met een pakje noedels van 89 cent, omdat hij zo zo graag wilde hebben voor zijn verjaardag. In 2014 komt Daniel met zijn gezin in Charlois wonen. Met een opleiding theologie op zak stond hij klaar om als pastoraal werker aan de slag te gaan. Hij raakte betrokken bij de voedselbank in de Bethelkerk en stond hij aan het begin van stichting Hulp- en Ontmoetingscentrum Portland. Samen met Diana, geboren en getogen Charloisser én vrijwilligster van het eerste uur, kijken we terug op die eerste jaren.

Het begon voor mij eigenlijk toen we onze buurvrouw leerden kennen,’ vertelt Daniel. ‘Zij moest naar het ziekenhuis en kon daardoor haar voedselpakket niet ophalen bij de voedselbank. Ik had geen idee hoe dat werkte, maar stapte op mijn fiets richting de Bethelkerk. Daar raakte ik in gesprek met Clara Sies en zij vroeg of ik wilde helpen met het sjouwen van kratten. De meeste vrijwilligers waren al wat op leeftijd, dus ze konden wel een handje gebruiken.’

Diana kwam in 2008 via de voedselbank in de Bethelkerk terecht. ‘Daar ben ik blijven hangen om een handje te helpen.’

Oprichting

Al snel ontstonden er plannen om meer te doen met de ruimtes in de kerk. Daarvoor werd Stichting Hulp- en Ontmoetingscentrum Portland in 2017 opgericht met Martin Padmos en Wytze de Boer. Daniel werd onderdeel van het bestuur. ‘We zagen dat er behoefte was aan hulp en verbinding in de wijk. Daarom begonnen we met de huiskamer en het wijkrestaurant op maandagavond. Alleen de schouders die deze projecten coördineren waren schaars. Daarom kwam de vraag naar een betaalde coördinator. Dit leek mij heel mooi om te doen en dat ben ik uiteindelijk ook geworden.’

Opknappen

De ruimtes in de kerk konden wel een opfrisbeurt gebruiken. ‘We kregen ineens te horen dat een stichting van bouwbedrijf Van der Vorm, in verband met hun jubileum, ons had uitgekozen als project om te financieren. Met €25.000 konden we toen de zalen opleuken met nieuwe vloeren en een grotere keuken,’ vertelt Daniel.

Veel donaties

Het is ook vanaf dat moment dat steeds meer partijen de stichting wisten te vinden. ‘We kregen allerlei donaties van kleding, speelgoed en levensmiddelen uit supermarkten die gingen verhuizen. We reden soms met 4 winkelwagentjes achter elkaar heen en weer.Ook kregen we in 2019 heel veel winterjassen gedoneerd. Honderden mensen uit heel Rotterdam konden toen een winterjas uitzoeken. En weer wat later dozen vol kinderboeken van een basisschool uit de Tarwewijk. De Vliet, de oude school naast de kerk, mochten ze gebruiken als opslag. ‘Het stond daar helemaal vol, klaar om uitgedeeld te worden. Dat was het mooie aan die tijd, er gebeurde van alles, zonder dat daar hele uitgewerkte plannen voor waren,’ vertelt Daniel. Ook Diana herinnert zich de uitdeelacties: ‘Met heel veel speelgoed dat we van de Albert Heijn kregen, hebben we een aantal keer een speelgoedbeurs georganiseerd. Daar konden bezoekers van de voedselbank gratis speelgoed meenemen voor hun kinderen.’

2020 was het begin van een volgende fase. ‘Setkin en Alice Sies waren al betrokken bij de voedselbank,’ vertelt Daniël. ‘Zij gingen op de bovenverdieping van gebouw De Vliet wonen en vroegen of wij als stichting iets met die ruimtes beneden konden doen. Een eigen plek paste goed bij onze plannen en uiteindelijk hebben we een constructie gevonden waarmee het pand aangekocht kon worden en wij er gebruik van konden maken.’

Terugkijken

Het begin van de verbouwing heeft Daniël nog actief meegemaakt. Halverwege volgde zijn weg naar het Leger des Heils. Hij kijkt terug op waardevolle jaren bij Thuis in Charlois. ‘Ik kon iets teruggeven aan de wijk. Het was zo waardevol om te zien dat mensen hier kwetsbaar en afhankelijk binnenkwamen en volop mee konden doen. Iedereen was welkom. Als je een idee had, gingen we dat gewoon doen. Van kledingbeurzen tot high tea’s en themafeestjes: we zeiden bij voorbaat ja en keken dan wel hoe we het gingen doen. Echt dat niet lullen maar poetsen.’

 

‘We zeiden bij voorbaat ja en keken dan wel hoe we het gingen doen. Echt dat niet lullen maar poetsen’

 

Ook Diana kijkt dankbaar terug. ‘Ik heb hier geleerd om geduld te hebben en nee te zeggen als het moet. Ook heb ik er een rijker sociaal leven aan overgehouden.’ Wat Daniël heeft meegenomen uit deze periode? ‘Buiten de lijntjes kleuren,’ komt er meteen uit. ‘Met de juiste mensen omgaan en plezier hebben in wat je doet. Ook het niet te planmatig werken, maar reageren op wat zich aandient. In je eigen wijk goed om je heen kijken en echt zien wat er gebeurt, dan kun je daar iets mee!’

Dit artikel is verschenen in het eenmalige jubileum-magazine ‘Beter een goede buur’, ter gelegenheid van het 10-jarig bestaan van Thuis in Charlois.