Ze begonnen hun leven samen in Charlois. Ze raakten betrokken op verschillende plekken in de wijk, maar vertrokken in 2023 met hun drie kinderen naar Friesland om aan de slag te gaan op een zorgboerderij. Een stukje Rotterdam hebben ze meegenomen naar het hoge noorden.
In het Paradyske, aan de rand van Kollum, ligt zorgboerderij en voedseltuin Elzenhiem. We ontmoeten er na lange tijd weer Trix en Arend, met hun kinderen Aron, Joach en Immer. Aan de keukentafel praten we, rond een pan soep, bij over de periode waarin zij betrokken raakten bij Thuis in Charlois en daarna naar Friesland vertrokken.
Wijkmaaltijd
‘Toen we in Charlois woonden, aan de Frans Bekkerstraat, zagen we een oproep voorbij komen om mee te helpen met een nieuw project bij ons om de hoek. Dat leek ons wel interessant, want dan konden we iets doen voor de wijk. We hebben ons toen een keer aangemeld voor een wijkmaaltijd, nog in de Bethelkerk,’ vertelt Trix.
Ze begint te lachen. ‘Ik weet nog dat er spinazie van de gaarkeuken was en ik door mijn zwangerschap de smaken en geuren niet helemaal goed kon hebben. Ik ging bijna over mijn nek, maar het was wel heel gezellig.’
De gedachte om iets te komen brengen op die plek veranderde al snel. ‘Aan tafel deelden we ons leven met soms totaal andere levens. We hoorden verhalen die ons raakten. Waar wij dachten iets te komen brengen, merkten we dat we daar juist wat konden halen,’ vertelt Arend.
Trix herinnert zich een vrouw die jaren op straat had geleefd. ‘Dat ze er nog zo goed bovenop gekomen was, wat een veerkracht!’
Het roer gaat om
Terwijl Trix inmiddels een plek in het bestuur van Thuis in Charlois had ingenomen, merkte Arend dat hij als projectleider bij een ingenieursbureau niet helemaal op zijn plek zat. Tijdens een verlofperiode in 2021, waarin ze met een camperbusje door Spanje en Portugal reisden, ging het roer om. ‘Ik kreeg acute stress bij het idee dat ik bij thuiskomst weer op dezelfde plek zou gaan werken,’ vertelt Arend. ‘Op een dagcamping in Lissabon heb ik de telefoon gepakt en de directeur verteld dat ik niet meer terug zou komen. Dat was een spannende beslissing, want ik had nog helemaal geen plan B.’
‘We dachten iets te komen brengen, maar merkte dat we juist wat konden halen’
Er kwam een vacature bij Thuis in Charlois. Na wat aarzeling wilde Arend toch graag solliciteren. Trix trok zich terug uit het bestuur en Arend kon aan de slag gaan. ‘De plannen voor het nieuwe pand waren al voor een groot deel gemaakt. Daar konden we op verder bouwen, letterlijk, want er moest nog veel verbouwd worden,’ vertelt Arend. ‘Het werd echt een mooi pand, niet zomaar met een systeemplafond. Het moest echt een plek voor iedereen in de wijk worden,’ vult Trix aan. Niet alleen de minima, maar ook de tweeverdiener moest zich welkom voelen.
Arend: ‘Die werelden bij elkaar brengen, zodat je over en weer iets voor elkaar kunt betekenen, dat was het doel.’
Want arm zijn we ergens allemaal, volgens Trix. ‘Je kunt het financieel misschien goed hebben, maar je kunt je enorm eenzaam voelen. In aanwezigheid, maar ook met levenswijsheid heb je zoveel te geven aan een ander.’
Arend moet denken aan een bezoeker van de wijkmaaltijd. ‘Hij vertelde eens: jullie zijn er altijd voor me, ook als het slecht gaat. Mijn vrienden zie ik dan niet.’
Vlak na de opening van het nieuwe pand begin 2023 staat het leven van Trix en Arend op z’n kop. Door het plotselinge overlijden van de vader van Arend vertrekken ze halsoverkop naar Friesland. De toekomstplannen om de zorgboerderij van zijn ouders over te nemen komen daarmee in een stroomversnelling. Arend wordt boer op de boerderij en zorgt samen met acht zorgdeelnemers voor 75 jonge koeien. Trix studeert theologie en gaat zich bezighouden met de sociale voedseltuin.
Voedseltuin
Ik heb zelf meer met groenten dan met koeien, omdat ik op een tuinderij ben opgegroeid. Ik hoorde van het concept van de sociale voedseltuin. Daar kunnen mensen met een kleine beurs een seizoen lang groenten van het land halen én een kopje koffie drinken,’ vertelt Trix.
Op dinsdag- en donderdagochtend staat de koffie klaar en wordt er in de tuin gewerkt en geoogst. Het blijkt nog best een uitdaging om die mensen te bereiken die het goed kunnen gebruiken. ‘Wat dat betreft is er geen verschil met Rotterdam. Ook daar is veel meer armoede dan zichtbaar is.’
Wie niet zelf naar de tuin kan komen, krijgt de groenten via de voedselbank. Daar hebben ze vorig jaar 300 kratten verse groenten aan geleverd. ‘Daar zijn ze enorm blij mee.’
Er wordt ook tegen betaling geoogst door bewoners uit de omgeving. ‘Op deze manier proberen we ook hier weer alle lagen uit de bevolking samen te brengen op de tuin. Af en toe organiseren we met elkaar een oogstfeest om te vieren wat er allemaal van het land komt,’ vertelt Trix.
Inmiddels zijn er tien vrijwilligers actief die meehelpen in de tuin. ‘Je zou het niet snel denken, maar hier zijn vier nationaliteiten betrokken in de tuin. Ze komen hier om te helpen omdat ze het leuk vinden, maar ook om soms even lekker met de handen bezig te zijn en niet met alle problemen die er ook zijn,’ vertelt Trix.
Dit jaar komt er ook een bloemenpluktuin bij, in de hoop dat steeds meer mensen het boerenerf weten te vinden. ‘Het paradijs moet een plek zijn voor zoveel mogelijk mensen.’
Rotterdam in Kollum
Die verschillende culturen en lagen in de samenleving samenbrengen, dat is wel een rode draad van Rotterdam naar Kollum. Arend: ‘Het eerste jaar hier waren er mensen die bramen kwamen plukken. Zij namen vervolgens hun Turkse buren mee. Een dag later kwamen ze een bramentaart brengen. Mijn moeder zag dat en zei: jullie nemen een stuk Rotterdam mee naar Kollum.
Afgelopen week mochten we aanschuiven tijdens een iftar bij een van de vrijwilligers hier. Alle nationaliteiten in Kollum weten het hier wel te vinden. Dat voelt dan ook weer als Rotterdam.’
Wil je meer weten over Trix en Arend in Kollum en sociale voedseltuinen?
Volg Elzenhiem op instagram en lees hier meer over sociale voedseltuinen
Dit artikel is verschenen in het eenmalige jubileum-magazine ‘Beter een goede buur’, ter gelegenheid van het 10-jarig bestaan van Thuis in Charlois.
